.

.

Οικοσελίδα

Κοινοτικό Συμβούλιο
Σύνδεσμος Αποδήμων
Ιστορική Αναδρομή
Εκδηλώσεις

Ημερολόγιο

.

Αρχαιολογικοί Θησαυροί  |   Εκκλησίες   |   Φωτογραφίες   |   Ανακοινώσεις   |  Επικοινωνία

 
Παιδικές Αναμνήσεις

Σαν πρώτο βήμα να μου επιτρέψετε να συγχαρώ τον κύριο Στέφανο Χριστοδουλίδη για την εξαιρετική δουλειά που κάνει ενημερώνοντας την ιστοσελίδα των Κεδάρων με κάθε γεγονός που έχει σχέση με το χωριό. Τον ευχαριστώ από καρδιάς, όπως επίσης ευχαριστώ και όλους όσους  έχουν προσφέρει υλικό για την ιστοσελίδα αυτή. 

Πολύ συχνά, όταν βρίσκομαι στο γραφείο κουρασμένος από την πολλή δουλειά, ανοίγω την ιστοσελίδα του χωριού μου και  παρακολουθώντας τη σελίδα με τις φωτογραφίες φέρνω στην μνήμη μου τα παιδικά μου χρόνια και τις αξέχαστες  μέρες που έζησα εκεί...

Θυμάμαι τους φίλους, τους συμμαθητές και τα παιγνίδια που παίζαμε στο γήπεδο του σχολείου καθώς και στην πλατεία του χωριού.

Θυμάμαι τους άντρες να κάθονται στα καφενεία (είχαμε 7 καφενεία τότε)  να συζητούν μεγαλόφωνα, να παίζουν τάβλι, πρέφα ή πάστρα και να περιμένουν ν` ακούσουν τις ειδήσεις από το ραδιόφωνο και τις γυναίκες με τις στάμνες στον ώμο να πηγαίνουν για νερό.

Θυμάμαι τις ζεστές μέρες του καλοκαιριού που αναζητούσαμε λίγη δροσιά στις δεξαμενές του χωριού. Υπήρχε μια μεγάλη στο Λιμνάρι, μια στην πλατεία  και μια στο Κάτω Χωριό. Πηδούσαμε μέσα ομαδικά ξεσηκώνοντας τους πάντες με τις χαρούμενες και δυνατές φωνές μας. Πολλές φορές πηγαίναμε στο Διαρίζο ποταμό για κολύμπι κι εκεί γινότανε το κάτι άλλο!

Θυμάμαι τις καμπάνες των γύρω  χωριών αλλά και του χωριού μας  που κτυπούσαν η μια μετά την άλλη δυνατά και χαρμόσυνα το Μεγάλο Σάββατο καλώντας μας να πάμε στην εκκλησία.  Η τεράστια λαμπρατζιά, τα πολύχρωμα αστεράκια, τα κόκκινα αυγά, οι λαχταριστές φλαούνες, τα Πασχαλιάτικα παιχνίδια ούτε λεπτό δε φεύγουν απ` την μνήμη μου.

Θυμάμαι τους δασκάλους και τους συμμαθητές μου, τις σκανδαλιές και τ` αστεία που κάναμε. Ήμασταν 14  παιδιά στην ίδια τάξη, κορίτσια κι αγόρια,  κι αν δεν έχω  λάθος  ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία των Κεδάρων που μια τάξη είχε τόσους πολλούς μαθητές. 

Οι γλυκές αυτές αναμνήσεις παραμένουν ανεξίτηλες, όχι μόνον στη δική μου μνήμη αλλά και όλων όσων έζησαν στις Κέδαρες την εποχή εκείνη.

Μα ούτε και το απόγευμα εκείνο του 1958 έφυγε ποτέ από την μνήμη μου. Δε θυμάμαι την ακριβή ημερομηνία, θυμάμαι όμως πως ήταν γύρω στις 5 με 6 το απόγευμα. Ήμουν μόνος στο σπίτι και σε κάποια στιγμή ένιωσα το στομάχι μου να διαμαρτύρεται και να γουργουρίζει. Άλειψα μια  φέτα με βούτυρο, έστρωσα από πάνω αρκετή μαρμελάδα και κάθισα να την απολαύσω. Δεν πρόλαβα όμως γιατί την ίδια στιγμή μια δυνατή έκρηξη με ώθησε να βρεθώ έξω στην αυλή κοιτάζοντας περίεργα προς το μέρος που ακούστηκε  ο θόρυβος. Όσοι γνωρίζουν το σπίτι μας θα ξέρουν πολύ καλά πως βρίσκεται στην περιοχή Λουλουβκιές, κι από εκεί πάνω  μπορείς να βλέπεις ολόκληρο το χωριό καθώς και τον κάμπο τριγύρω.  Βγαίνοντας λοιπόν έξω από το σπίτι άκουσα πυροβολισμούς και είδα τις φωτιές από τα όπλα. Λίγο πιο κάτω από την εκκλησία του Αγίου Αντωνίου μερικοί αντάρτες της ΕΟΚΑ είχαν στήσει ενέδρα σε Άγγλους στρατιώτες ανατινάζοντας έναν αυτοκίνητο.

Από την αναστάτωση αλλά και τον ενθουσιασμό μου άφησα το σπίτι ανοικτό και έτρεξα κάτω στο χωριό ν` ανακοινώσω σ` όλους αυτό που είδα.  Ήμουν τότε 11 χρονών.

Οι Άγγλοι εισέβαλαν στο χωριό με άγριες προθέσεις.  Για τρείς ολόκληρες μέρες απέκλεισαν το χωριό κι έκαναν συνεχείς έρευνες και ανακρίσεις προσπαθώντας να μάθουν  ποιοί κρύβονταν πίσω από την ενέδρα.

Πιστεύω πως ήταν ευτύχημα που έφυγα από το σπίτι αμέσως μόλις άκουσα τούς πυροβολισμούς. Αν έμενα πέντε λεπτά ακόμα ίσως και να έβλεπα προς τα που πήγαν οι αντάρτες και σίγουρα στην ηλικία που ήμουν τότε δε θα το κρατούσα μυστικό. Θα το διέδιδα παντού, οπότε θα έφτανε και στ` αυτιά των Άγγλων και πιθανόν οι αντάρτες να συλλαμβάνονταν και να θανατώνονταν.

Ίσως διερωτηθείτε γιατί αναφέρω το περιστατικό αυτό, μετά από τόσα χρόνια; Το αναφέρω γιατί από ό, τι γνωρίζω αυτή ήταν η τελευταία ενέδρα του επαναστατικού αγώνα κατά της Βρετανικής αποικιοκρατίας και πιστεύω πως σαν ένα ιστορικό γεγονός αξίζει να μπει στην ιστοσελίδα.

Ποτέ δεν έμαθα ποιοί ήταν οι αντάρτες πίσω από την ενέδρα αυτή, μα ούτε και ενδιαφέρομαι να ξέρω. Απλά, αν κάποιος ή κάποιοι από αυτούς μπουν στην ιστοσελίδα και διαβάσουν αυτό το κείμενο θέλω να ξέρουν ότι εγώ τουλάχιστον τους ευχαριστώ για ότι έκαναν.

Αριστoτέλης (Τέλης) Ευριπίδου

Πρόεδρος Ελληνικού Ινστιτούτου Αριζόνας
Arizona Hellenic Foundation
Azhellenic.org 


Σημείωση τις ιστοσελίδας

Ψάχνοντας σε αρκετές εφημερίδες της εποχής βρήκαμε ότι η ενέδρα που στήθηκε στις Κέδαρες από αγωνιστές της Ε.Ο.Κ.Α. έλαβε χώρα στις 9 Νοεμβρίου το 1958. Κτυπήθηκε από νάρκη Βρετανικό στρατιωτικό όχημα με αποτέλεσμα το θανάσιμο τραυματισμό του δεκαεννιάχρονου Σκωτσέζου στρατιώτη R. Robertson.

Στέφανος Χριστοδουλίδης

 

Επισκέψεις ...:::

stat tracker for tumblr

©  Κέδαρες / Kedares