.

.

Οικοσελίδα

Κοινοτικό Συμβούλιο
Σύνδεσμος Αποδήμων
Ιστορική Αναδρομή
Εκδηλώσεις

Ημερολόγιο

.

Αρχαιολογικοί Θησαυροί  |   Εκκλησίες   |   Φωτογραφίες   |   Ανακοινώσεις   |  Επικοινωνία

 

Κέδαρες - Παλιές αληθινές ιστορίες  

Πάνε τώρα έντεκα χρόνια από τότε που ο Πατίκης μας άφησε για πάντα. Μας λείπουν τα αστεία και τα ανέκδοτά του, το πηγαίο χιούμορ του, η ευρύτητα του πνεύματός του, ο πρόσχαρος χαρακτήρας του, η ευθυκρισία του και ο άμεσος τρόπος επικοινωνίας και άνετης συμπεριφοράς. Αυτά κι άλλα πολλά με σπρώχνουν να αντλήσω από το νου και την καρδιά θύμησες από τα παλιά και να τις αποτυπώσω στο χαρτί.

α) Σήμερα τα παιδιά έχουν συνήθως πάμπολλα παιχνίδια για να περνούν ευχάριστα το χρόνο τους. Παλαιότερα όμως τα παιχνίδια κατασκευάζονταν από τα ίδια τα παιδιά ή τους γονείς τους και δεν στοίχιζαν τίποτα γιατί γίνονταν από άχρηστα υλικά. Συχνά όμως χρησιμοποιούσαν ατόφια τα υλικά που βρίσκανε και παίζανε μ` αυτά. Στα μέσα λοιπόν της δεκαετίας του είκοσι δυο μικροί Κεδαρίτες, ο Κωστής Ιακώβου Κολεπής και ο Γιαννής Φωτίου είχανε βρει ένα παλιό τροχό αυτοκινήτου, που έγινε το αγαπημένο τους παιχνίδι. Τον κυλούσαν κι έτρεχαν μαζί του προσέχοντας να μην τους ξεφύγει και κυλήσει μακριά. Όσο περνούσε ο καιρός τόσο μεγάλωνε η αυτοπεποίθησή τους και ήταν πια βέβαιοι πως μπορούσαν να τον ελέγχουν και να τον κατευθύνουν σταθερά στην πορεία που επιθυμούσαν. Γι` αυτό άρχισαν να μπαίνουν εναλλάξ μέσα στον τροχό και ο άλλος συμπαίχτης να φροντίζει για τη σωστή πορεία και την ομαλή διαχείριση του φανταστικού οχήματος. Σημαντικό πρόβλημα ήταν πώς να σταματήσουν, γι` αυτό επέλεγαν ένα σημείο που στο τέρμα θα ανηφόριζε για να σταματήσουν χωρίς δυσκολίες.

Μια μέρα λοιπόν στην περιοχή του σχολείου, ο Γιαννής μπήκε μέσα στον τροχό και ο Κωστής εκτελούσε χρέη οδηγού. Χωρίς να το καταλάβει, για ανεξήγητους λόγους ο τροχός ξέφυγε του επίδοξου οδηγού και με συνεχόμενη επιτάχυνση πήρε την κατηφόρα προς τη χαράδρα, εκεί που αργότερα υπήρχε η μάντρα του Πατζιά. Χοροπηδώντας και κατρακυλώντας ο τροχός με τον επιβάτη του βρέθηκαν στο βάθος της χαράδρας. Ο Κολεπής φοβούμενος πως ο φίλος και συμπαίχτης του σκοτώθηκε, έτρεξε αθόρυβα στο σπίτι του και δεν τόλμησε να ξεμυτίσει, αναμένοντας την είδηση του θανάτου του φίλου του. Από την άλλη ο Γιαννής βγήκε από τον τροχό με μικρές μόνο αμυχές, τεντώθηκε φοβισμένος και στη συνέχεια πήγε στο σπίτι του όπου ξάπλωσε αναμένοντας κάποιο κακό να παρουσιαστεί ως συνέπεια του τραντάγματος. Την άλλη μέρα, αφού δεν συνέβηκε τίποτε απ` ότι περίμεναν, ξεκίνησαν και οι δυο για το κέντρο του χωριού. Σε κάποιο σημείο βρέθηκαν ο ένας απέναντι στον άλλο. Στην αρχή ξαφνιάστηκαν αλλά στη συνέχεια αγκαλιάστηκαν και χοροπηδούσαν κλαίγοντας από χαρά.

β) Δεκαπεντάχρονος πια ο Γιαννής κι αφού συνεχώς διαφωνούσε με τον πατέρα του, ξεκινάει για αναζήτηση δουλειάς που θα τονώσει το αίσθημα ανεξαρτησίας αλλά και  αυτοπεποίθησης. Μαζί με τον Κολεπή ξεκινούν με το λυκαυγές και οδεύουν προς το μεταλλείο του Αμιάντου. Κατάκοποι, μετά από τον ατέλειωτο ποδαρόδρομο αρχίζουν άμεσα τις προσπάθειες για δουλειά. Ο πρώτος επιστάτης στον οποίο αποτείνονται μιλά προσβλητικά και απαξιωτικά για την ηλικία τους, λες και αποτελεί μειονέκτημα το νεαρό της δεκαπεντάχρονης ζωής τους. Τότε αποφασίζουν να ψάξουν ξεχωριστά για δουλειά. Έτσι ο Γιαννής πλησιάζει έναν άλλο επιστάτη, ηλικιωμένο με τεράστια μουστάκια και ανατολίτικη προφορά.

-Μάστρε έχει δουλειά;
-Είναι για σένα λεβέντη μου; Τέτοια παλληκάρια θέλω κοντά μου.
-Ναι, αλλά δεν είμαι μόνος μου. Είναι ακόμα ένας μαζί μου.
-Αν είναι κι αυτός σαν εσένα, ξεκινάτε αύριο πρωί.

Αφού λοιπόν ρύθμισαν το θέμα της δουλειάς, προχώρησαν να τακτοποιήσουν και τα θέματα διαμονής και διατροφής. Ενώ όμως κατευθύνονταν προς την καντίνα ένα αυτοκίνητο, σπάνιο είδος τότε, κόλλησε σε μια λούμπα με λασπονέρια και δεν μπορούσε να προχωρήσει. Ο οδηγός ζητά βοήθεια και οι δύο νέοι ανταποκρίνονται πρόθυμα. Μάλιστα αναλαμβάνουν να πλύνουν το αυτοκίνητο. Τελειώνοντας δέχονται μιαν απρόσμενα μεγάλη αμοιβή που τους βελτιώνει τη διάθεση και τους ενισχύει τη θεληματικότητα.  Με άλλο αέρα λοιπόν κανονίζουν τη διαμονή και τη διατροφή τους.

Κάθε δεκαπενθήμερο συνήθιζαν να επισκέπτονται τις Κέδαρες λες και ήταν ο μυθικός Ανταίος που με το άγγιγμα και μόνο στη γη αντλούσε δύναμη. Έτσι κι αυτοί ένιωθαν την ανάγκη να πατήσουν τα Κεδαρίτικα χώματα για ενδυνάμωση και άντληση θέλησης και πίστης στις δυνάμεις τους. Ένα όμως Σάββατο, εκεί που όλοι οι Κεδαρίτες θα γύριζαν στο χωριό, ο Γιαννής αποφάσισε να παραμείνει στον Αμίαντο. Όταν οι υπόλοιποι ξεκίνησαν άλλαξε κι αυτός απόφαση κι έβαλε μπρος να τους προφτάσει. Δυνατές όμως βροχές που άρχισαν να πέφτουν τον έκαμαν ν` αναζητήσει καταφύγιο. Βρήκε λοιπόν ένα κούφωμα σ` ένα  βραχώδες μέρος και προστατεύτηκε από την μπόρα. Έμεινε για λίγο κι αμέσως ξεκίνησε να προφτάσει τους υπόλοιπούς. Δεν πρόλαβε να διανύσει παρά μονάχα μερικά μέτρα κι άκουσε ένα εκκωφαντικό θόρυβο. Κοιτάζει πίσω και τι να δει; Η σπηλιά που κατέφυγε για ν` αποφύγει τη βροχή κατέπεσε και μεγάλοι όγκοι χώματος σκέπασαν τα πάντα εκεί.

Αυτή λοιπόν ήταν η οριστική και μόνιμη πια επιστροφή και παραμονή στο χωριό. Η σταδιοδρομία του ως αμιαντωρύχου τέλειωσε άδοξα.

 
γ) Εκείνη την εποχή έγινε πολύ της μόδας η καλλιέργεια καπνού παρόλο που ήταν απαραίτητη η άδεια γιατί τα καπνικά προϊόντα αποτελούσαν και τότε ελεγχόμενο είδος.  Γύρω στους τριάντα Κεδαρίτες υπέβαλαν αίτηση για ν` ασχοληθούν με την καπνοκαλλιέργεια, ανάμεσα σ` αυτούς κι ο Γιαννής Φωτίου Σταυρινού. Όλοι πήραν την αναμενόμενη έγκριση εκτός απ` τον Γιαννή, που επειδή ήταν ανήλικος πήρε αρνητική απάντηση. Αυτό όμως δεν αποτέλεσε ανασταλτικό βαρίδι και ετοίμασε τη φυτεία του χωρίς άδεια. Τα φυτά που καλλιέργησε πέτυχαν απόλυτα σ` αντίθεση με των πολλών που απέτυχαν. Τούτο προκάλεσε το θαυμασμό των περαστικών και γενικά όλου του χωριού.

-Μπράβο νεαρέ, η φυδκειά σου είναι περίφημη!
-Συγχαρητήρια Γιαννή, ούτε ο Πατίκης δεν έχει τόσες επιτυχίες.
-Είμαι σίγουρος, είπε κάποιος άλλος, πως ο Πατίκης θα ζήλευε τον καπνό που παράγεις.

Ως γνωστό υπήρχαν δύο μεγάλες καπνοβιομηχανίες η «Τάκης Πατίκης Λτδ» και η «Α. Γ. Πατίκης Λτδ» που μονοπωλούσαν σχεδόν την παραγωγή τσιγάρων. Έτσι «Πατίκης» από δω «Πατίκης» απ` εκεί του έμεινε το όνομα που το επισημοποίησε αργότερα με την ανάλογη ένορκη δήλωση.

Γιαννής Φωτίου Σταυρινού (Πατίκης)
 

 

Αυτά είναι τρία ψήγματα της ζωής του αείμνηστου Γιάννη Πατίκη.

 
Αχιλλέας Ιωάννου
Από το περιοδικό ''Οι Κέδαρες άλλοτε και σήμερα'' - Τεύχος Δεύτερο, Ιούλιος 2013
 

Επισκέψεις ...:::

stat tracker for tumblr

©  Κέδαρες / Kedares