.

.

Οικοσελίδα

Κοινοτικό Συμβούλιο
Σύνδεσμος Αποδήμων
Ιστορική Αναδρομή
Εκδηλώσεις

Ημερολόγιο

.

Αρχαιολογικοί Θησαυροί  |   Εκκλησίες   |   Φωτογραφίες   |   Ανακοινώσεις   |  Επικοινωνία

 

Από τη σχολική ζωή του Δημοτικού Σχολείου Κεδάρων

Η μαθητική ζωή κατά την εποχή που φοιτούσα στο δημοτικό σχολείο είχε πολλές ευχάριστες αλλά και δύσκολες στιγμές. Συχνά όμως είχε και τα ευτράπελά της. Παρόλο που έχουν περάσει πολλά χρόνια, νοσταλγούμε εκείνη την περίοδο που η απλότητα και γνησιότητα των μαθητών, έκανε τη ζωή μας ξεχωριστή. Παρακάτω παρουσιάζω τρεις περιπτώσεις της σχολικής ζωής στο χωριό.

Α. Ήμαστε στην Α` τάξη. Κάθε πρωί ο δάσκαλος διάβαζε τον κατάλογο και τα παιδιά με το άκουσμα του ονόματός τους στέκονταν και φώναζαν δυνατά «παρών» τα αγόρια και «παρούσα» τα κορίτσια. Επειδή κανένας από τους συμμαθητές  μου που καθόμαστε στο ίδιο θρανίο, δεν είχε σβηστήρι, ένας απ` αυτούς έφερε ένα είδος λάστιχου που υπολογίσαμε πως αν το κόβαμε σε μικρά κομμάτια θα αποκτούσε ο καθένας το σβηστήρι του. Κρατούσε ο Σάββας Ιωάννου (μετέπειτα Θεοχάρους) από τη μια, εγώ από την άλλη και ο Μιχαλάκης Χρυσοστόμου (αργότερα Οικονόμου) με μια μικρή λεπίδα προσπαθούσε να το κόψει. Ο δάσκαλος φωνάζει τα ονόματά μας αλλά καμιά ανταπόκριση από μας. Μονάχα όταν ο Πυγμαλίων Δημητριάδης, ο τέταρτος του θρανίου φώναξε «παρών» καταλάβαμε τι έγινε. Αφού τέλειωσε με την ανάγνωση των ονομάτων, ο δάσκαλος μας κάλεσε στην έδρα όπου τιμωρηθήκαμε με τρεις ραβδισμούς ο καθένας λες και κάναμε κάποιο σοβαρό έγκλημα.

Β. Θυμάμαι όταν ήμουν στην Τετάρτη τάξη ένα γεγονός που συντάραξε όλους. Την προηγούμενη μέρα η γριά Παρασιευκού, που το σπίτι της ήταν ακριβώς απέναντι από το δικό μας, μου ζήτησε να καλέσω κι άλλα παιδιά ώστε όλοι μαζί να φάμε από την πελώρια μουριά της αυλής της τα εύγευστα μούρα. Πραγματικά περίπου δεκαπέντε αγόρια της Δ`, Ε` και Στ` σκαρφαλώσαμε στη «βαβατσινιά» και ως πεινασμένοι επιδρομείς τρώγαμε τους μαύρους από το μισό δέντρο ή τους άσπρους «βαβάτσινους» από το άλλο μισό. Η καλόκαρδη γριά ήταν πολύ ευχαριστημένη γιατί τα ώριμα φρούτα δε θα `μεναν πάνω στο δέντρο για να πέφτουν κάθε λίγο και λιγάκι και να λερώνουν την αυλή της. Αφού χορτάσαμε απ` τα εύγευστα μούρα, κάποια παιδιά άρχισαν να τραγουδούν και να φωνάζουν ενθουσιασμένα. Στο καφενείο του Αργύρη έφτασε εκείνη την ώρα ο δάσκαλος που δέχτηκε τα παράπονα κάποιου τακτικού θαμώνα του καφενείου.

-  Δάσκαλε, έτσι θα έχομε τούτους τους μαθητές να μας ενοχλούν;
-  Ποιοι είναι; Είπε ο δάσκαλος σάμπως και ήταν υπόλογος στον κάθε ιδιότροπο και ιδιόρρυθμο Κεδαρίτη.
- Ο ένας εν ο Χαμπής του Νεόκλα. Ανάφερε εκείνος το όνομα κάποιου μαθητή που σήμερα είναι ένας σημαντικός και  καταξιωμένος άνθρωπος. Τίμιος, οικονομικά άνετος και ιδιοκτήτης ξενοδοχείου στο Λονδίνο.

Την άλλη μέρα ο δάσκαλος, όπως μάθαμε εκ των υστέρων γιατί ως τεταρταίοι φοιτούσαμε σε ενοικιαζόμενη από την κοινότητα  αίθουσα, φώναξε το Χαμπή και του ζήτησε να μαρτυρήσει ποιοι ήταν οι άλλοι επισκέπτες της μουριάς. Αυτός αρνήθηκε να μαρτυρήσει και ο δάσκαλος τον τιμώρησε με δέκα ραβδισμούς στους γλουτούς.  Αφού δεν κατάφερε ν` αποσπάσει κανένα όνομα, ακολούθησε δεύτερη, τρίτη και τέταρτη παρόμοια τιμωρία. Τότε λύγισε ο Χαμπής και μαρτύρησε κάποιον άλλο μαθητή, το Νίκο Χουβαρτά, ο οποίος έδωσε αμέσως όλα τα ονόματα των «μουριανών». Χωρίς χρονοτριβή ο δάσκαλος τιμώρησε όλους τους πεμπταίους και εκταίους της μουριάς και έστειλε σημείωμα στη δασκάλα για τους παραβάτες της τετάρτης τάξης.

Ήμαστε όλοι και όλοι έξι άτομα και ξεκινήσαμε χωρίς καθυστέρηση για τον τόπο του μαρτυρίου, κουβεντιάζοντας και προβλέποντας την εξέλιξη της τιμωρίας. Ο πρώτος είπε πως φόρεσε δυο παντελόνια για να μετριάζεται ο πόνος, ο δεύτερος έβαλε μακρύ χοντρό παντελόνι, ο τρίτος έβαλε χαρτονάκι μέσα στο παντελόνι, ο τέταρτος πήρε κάποια άλλη προφύλαξη, ενώ ο πέμπτος είπε ότι παρατήρησε πως όποιος κατά την επιβολή της ποινής κλαίει δυνατά παίρνει λιγότερους ραβδισμούς. Προσωπικά δεν ετοιμάστηκα καθόλου γι` αυτό είπα πως θα μείνω τελευταίος ίσως και σπάσει η βέργα ή από την κούραση που θα έχει, θα βαρεθεί και θα λιγοστέψει την τιμωρία.

Τιμωρηθήκαμε λοιπόν σκληρά χωρίς να κάνομε τίποτα το επιλήψιμο. Φανταστείτε την φοβερή αυστηρότητα των δασκάλων και τη σκληρότητα των τιμωρούντων, αλλά και πόσο οι τιμωρούμενοι υπόφεραν πολλές φορές άδικα και παράλογα.

Γ. Ήμουνα στην Πέμπτη τάξη, όταν κάποιος χωριανός πληροφόρησε τον αγροφύλακα του γειτονικού χωριού, του Πραιτωριού, που ζήτησε ονόματα καλών μαθητών με σκοπό να εξετάσει τις δυνατότητές τους. Πλησίαζε κάθε τόσο κάποιον και τον ρωτούσε διάφορα. Έφτασε και η δική μου σειρά. Με πλησιάζει και μου λέει:

- Εμείς η άμπελος και υμείς τα κλήματα.
- Ημείς δουλεύομε και υμείς κερδίζετε, του απαντώ.

Δε ρώτησε τίποτα άλλο αλλά έφυγε χαμογελώντας ικανοποιημένος από την απάντηση που πήρε.

Την τελευταία μέρα της σχολικής χρονιάς περίμενε έξω από το σχολείο και παρακολουθούσε τις αντιδράσεις των μαθητών όταν έπαιρναν τα απολυτήρια ή τα ενδεικτικά τους. Κατεβαίνει ο πρώτος καμαρωτός σαν γύφτικο σκεπάρνι, είναι βέβαιο πως πήρε πολύ ικανοποιητικό βαθμό.

- Τι πήρες; τον ρωτά.
- ’ριστα 10, απαντά εκείνος.
- Συγχαρητήρια, τέτοια πάντα να παίρνεις

Ο δεύτερος ήταν εξαγριωμένος σαν κάτι να του `καμε μεγάλο κακό.

- Πόσα πήρες;
- 91/2 μόνο. Είναι αδικία.
- Δεν πειράζει παιδί μου, είναι άριστος ο βαθμός σου.
- Ναι, αλλά με αδίκησε ο δάσκαλος.

Ο επόμενος προχωρούσε κλαίοντας.

- Γιατί κλαις παιδί μου; Πόσα πήρες;
- Οκτώ μόνο. ’ξιζα για περισσότερα.
- Δεν πειράζει, να προσπαθήσεις περισσότερο την επόμενη χρονιά.

Έτσι συνεχίστηκε η ενημέρωση του αγροφύλακα. Και τότε ξεπροβάλλει ανάμεσα στους άλλους, σφυρίζοντας αμέριμνα ένα παιδί.

- Εσύ πρέπει να πήρες καλό βαθμό. Πόσα πήρες;
-
Στάσιμος !! τονίζει εμφαντικά ο μαθητής.

’φωνος έμεινε ο Δαμιανός ο αγροφύλακας. Δεν μπόρεσε όμως να μη θαυμάσει την ψυχραιμία και την απάθεια του παιδιού. Είχε κι αυτός τα προσόντα και τα πλεονεκτήματα του, παρόλο που είχε μείνει στάσιμος.

Τέτοια συνέβαιναν κάποτε στο σχολείο μας. Τώρα μένει ερμητικά κλειστό για πάρα πολλά χρόνια.


Αχιλλέας Ιωάννου
Από το περιοδικό ''Οι Κέδαρες άλλοτε και σήμερα'' - Τεύχος Δεύτερο, Ιούλιος 2013

 

Επισκέψεις ...:::

stat tracker for tumblr

©  Κέδαρες / Kedares