.

.

Οικοσελίδα

Κοινοτικό Συμβούλιο
Σύνδεσμος Αποδήμων
Ιστορική Αναδρομή
Εκδηλώσεις

Ημερολόγιο

.

Αρχαιολογικοί Θησαυροί  |   Εκκλησίες   |   Φωτογραφίες   |   Ανακοινώσεις   |  Επικοινωνία

 

Ο Κορτζής, η δεκάτη και ο Στούπουρος
Από το περιοδικό ''Οι Κέδαρες άλλοτε και σήμερα'' Ιούλιος 2015.
Αντιγόνης Χριστοδουλίδου

 
Η στρατηγική θέση της Κύπρου σε συνδυασμό με τ` αποθέματα της σε χαλκό και ξυλεία αποσπούσαν το ενδιαφέρον του κάθε ισχυρού έθνους. Πολλοί ήταν οι κατακτητές που πέρασαν από τα εδάφη της. Τελευταίοι οι Βρετανοί που οι Κύπριοι υποδέχτηκαν με ανακούφιση. Πίστεψαν ότι, ως χριστιανική και δημοκρατική χώρα που ήταν η Αγγλία, θα τους κυβερνούσε καλύτερα και πως η ζωή τους από μίζερη και βασανιστική θα γινότανε πιο άνετη και πιο αξιοπρεπής. Πολύ γρήγορα όμως οι ελπίδες και οι προσδοκίες τους αποδείχτηκαν μάταιες κι απατηλές, αφού η φτώχεια κι η δυστυχία συνέχισαν να είναι η καθημερινή τους συντροφιά. Οι Άγγλοι
επέβαλαν επιπρόσθετες φορολογίες και οι κάτοικοι του νησιού δυσκολεύονταν ν`αντεπεξέλθουν. Εκτός από τον κτηματικό φόρο, τον σχολικό, τον επαγγελματικό, τον φόρο του αλατιού, τον φόρο επί των προβάτων και μερικούς άλλους που υπήρχαν και επί Τουρκοκρατίας, προστέθηκε και ο «φόρος υποτελείας». Δηλαδή το συμφωνηθέν ποσό των £88.000, που η Αγγλία έπρεπε να πληρώνει κάθε χρόνο στην Υψηλή Πύλη και εξασφαλιζόταν από τους Κύπριους πολίτες. Στο ποσό αυτό προστέθηκαν και μερικά άλλα κονδύλια ανεβάζοντάς το γύρω στις £94.000. Υπήρχε επίσης η «Δεκάτη». Σύμφωνα με το νόμο αυτό ο κάθε σιτοπαραγωγός ήταν υποχρεωμένος να παραχωρεί το 1/10 της παραγωγής του στους κατακτητές.

Ο συγχωριανός μας Δημήτρης Κωνσταντίνου, γνωστός σε όλους ως Στούπουρος, θεωρούσε άδικο κι εντελώς απαράδεχτο να παραχωρεί στους κατακτητές του τόπου μας ένα μέρος από το σιτάρι ή το κριθάρι που με τόσους κόπους και μόχθους παρήγαγε. Έτσι σαν έφτασε η μέρα που θα τον επισκεπτόταν ο «κορτζιής», (υπάλληλος της Κυβέρνησης που έλεγχε την παραγωγή), πήγε από νωρίς στο αλώνι του και φρόντισε να κάνει ένα μεγάλο σωρό από σιτάρι και δυο άλλους αρκετά μικρότερους. Φτάνοντας στο αλώνι του Στούπουρου ο κορτζιής, που ήταν Τούρκος, παραξενεύτηκε μ` αυτό που αντίκρισε. Ύστερα χαμογέλασε ειρωνικά και με σπασμένα ελληνικά ρώτησε:
«Ήντα `καμες δαμαί, πε κουμπάρος;»
«Εμοίρασα το σιτάρι για ευκολία σου…», απάντησε με τσαμπουκά ο Στούπουρος κοιτάζοντάς τον ευθείαν στα μάτια. «Το μιάλο εν ο σπόρος τζιαι να μεν το βουλλώσεις. Να πιάσεις ένα που τα μιτσιά. Όποιον θέλεις, εν έσιει πρόβλημα…»
«Έτσι πράμα εν γινίσκεται… Εμένα εν να βουλλώσει ούλλο σιτάρι…»
«Είπα σου, το μιάλο εν ο σπόρος τζιαι να μεν ηντζίσεις πάνω…» επανέλαβε ο Στούπουρος μα εκείνος τον αγνόησε και προσπάθησε να κάνει τη δουλειά του.

Ακολούθησε μια έντονη λογομαχία και τελικά ο κορτζιής απείλησε ότι θα πήγαινε στους ανωτέρους του να τον καταγγείλει. Δεν πρόλαβε όμως γιατί ο Στούπουρος τον πλησίασε με γρήγορο βήμα. Γύρισε το θερνάτζι (γεωργικό ξύλινο εργαλείο), που κρατούσε στα χέρια του και το κατέβασε με δύναμη στο κεφάλι του.
«Πάρε για να μάθεις ν` ακούεις ήντα που σου λαλούν…» του φώναξε έξαλλος. «Τζι` αν τολμήσεις να ξανάρτεις άλλη φορά ομπρός μου εν να σου κόψω τα πόδκια. Εκατάλαβες, ρε κιοπέκ κιογλούμ όξα να σου το ξαναπώ;»

Ο κορτζιής δεν περίμενε τέτοιο θάρρος από έναν αγρότη και τα έχασε. Έφερε την παλάμη του και σκούπισε από το μέτωπό του τα αίματα που έτρεχαν ακατάπαυστα κι αφού σηκώθηκε από χάμω ανέβηκε στο άλογό του κι έφυγε βιαστικός. Από φόβο δεν κατάγγειλε στους ανωτέρους του αυτό που του είχε συμβεί και ούτε φυσικά τόλμησε να παρουσιαστεί άλλη φορά μπροστά στον Στούπουρο. Είχε πάρει το μάθημά του.

 
 

Επισκέψεις ...:::

stat tracker for tumblr

©  Κέδαρες / Kedares