.

.

Οικοσελίδα

Κοινοτικό Συμβούλιο
Σύνδεσμος Αποδήμων
Ιστορική Αναδρομή
Εκδηλώσεις

Ημερολόγιο

.

Αρχαιολογικοί Θησαυροί  |   Εκκλησίες   |   Φωτογραφίες   |   Ανακοινώσεις   |  Επικοινωνία

 

Ψαρεύοντας χέλια στο Διαρίζο
Από το
περιοδικό ''Οι Κέδαρες άλλοτε και σήμερα'' Ιούλιος 2015.
Αχιλλέας Ιωάννου

 

Έχοντας μπροστάρη τον παππού, ξεκινήσαμε με το χάραμα για τον «Κλότσο». Κρατούσε ο καθένας μας έναν κουβά, μια τσάπα, ένα φτυάρι κι ένα κοφτερό μαχαίρι. Παίρναμε ακόμη το μεσημεριανό μας κολατσιό γιατί ξέραμε πως θα μέναμε εκεί όλη τη μέρα.

Από μέρες είχε προγραμματιστεί η εξόρμηση αυτή. Μέσα του Ιούλη κι ο καιρός κατάλληλος για το σκοπό μας. Μια μέρα ο παππούς με καλεί και μου λέει:
- Μπορείς να μαζέψεις καμιά εικοσαριά σαν κι εσένα;
-Μπορώ αλλά πρέπει να ξέρομε για ποιο λόγο θα μαζευτούμε.
-Εφέτος έβρεξε καλά ο χειμώνας, ο ποταμός έχει μπόλικο νερό και τα χέλια πρέπει να `ναι άφθονα. Πάμε λοιπόν να τα μαζέψομε.
-Μα είναι εύκολο; Πώς θα τα βρούμε και πώς θα τα ψαρέψουμε;
-Μη νοιάζεσαι για τούτο. Πρώτα να μαζευτείτε και αργότερα θα γίνει η δουλειά. Είναι κάτι που θα σας ενθουσιάσει και θα το απολαύσετε με την καρδιά σας.

Έτσι άρχισα να πλησιάζω διάφορους φίλους που όλοι έδειχναν ενθουσιασμένοι γιατί αποτελούσε πρόκληση η σκέψη πως θα γινόμαστε ψαράδες στα νερά του Διαρίζου. Ωστόσο είχαμε όλοι μεγάλη αγωνία για το αποτέλεσμα της εκστρατείας αυτής καθώς και γενικότερα για τον τρόπο ψαρέματος. Κάθε απόπειρα να αποσπάσομε τις σκέψεις του γέρου για την τεχνική προσέγγιση και τη μέθοδο ψαρέματος ήταν άκαρπη, «Όλα στην ώρα τους», μας είπε.

Κατηφορίζοντας μέσα από στενά, ελικοειδή μονοπάτια κι έχοντας κι από τις δυο πλευρές αμπέλια καταπράσινα και χωράφια κατάφυτα με αμυγδαλιές κι ελιές φτάσαμε στην «Πλύστρα». Ήτανε μια πανέμορφη, απότομη κοιλάδα και στη μέση της μια πηγή δρόσιζε τους περαστικούς και τα γύρω περβόλια, δίνοντας ζωή σε οπωροφόρα δέντρα μα και ποτιστικά. Παλιότερα ήταν ο τόπος όπου οι Κεδαρίτισσες, γριές και νιές, έκαναν την μπουγάδα τους. Πόσες και πόσες ιστορίες δε λέγονταν για αγάπες, έρωτες και πάθη, μίση και αντιπαλότητες!

Δροσιστήκαμε απ` τα γάργαρα νερά, απολαύσαμε το κελάρυσμα του νερού που κατρακυλούσε στον κατήφορο, ακούσαμε τη μεγάλη ποικιλία τιτιβισμάτων των φτερωτών τραγουδιστών μα και τους ηχηρούς λαρυγγισμούς των τζιτζικιών και συνεχίσαμε την πορεία μας. Στη συνέχεια φτάσαμε στο ποτάμι πριν ακόμη ανατείλει ο ήλιος. Η κοίτη ήταν πλατιά και ξερή, γεμάτη στρογγυλεμένες πέτρες, ενώ στη δυτική πλευρά κυλούσε ήσυχα τα νερά του ατάραχος και υπομονετικός ο Διαρίζος. Και στις δυο όχθες του ποταμού φύτρωναν αρκετές μερίκες, αγκαλιασμένες σαν αδερφές που ολοένα τέντωναν τα κορμιά τους στην προσπάθειά τους ν` ανεβούνε ψηλά. Πού και πού έβλεπες μερικές αροδάφνες, μυρτιές κι άλλους θάμνους.

Ήτανε μια χρωματική ποικιλία υψηλής αισθητικής και άφθαστης ομορφιάς. Συνεχίσαμε την πεζοπορία μας δίπλα στα νερά του ποταμού κι επιτέλους φτάσαμε στον Κλότσο. Ήταν ένα σημείο, σκαμμένο απ` το νερό με τα χρόνια, που έμοιαζε με μικρή λίμνη. Δεν προφτάσαμε ν` απολαύσομε τα κάλλη του πανέμορφου, σαγηνευτικού τοπίου κι ο παππούς άρχισε να σκάφτει δίπλα από τον Κλότσο. Μας εξήγησε πως έπρεπε ν` αλλάξομε την πορεία του ποταμού ώστε ούτε σταγόνα να μην καταλήγει στη λίμνη. Πήραμε τότε εμείς σειρά στο σκάψιμο, ενώ ο παππούς μας παρακολουθούσε μ` άγρυπνο μάτι. Σε λίγο άλλαξε η ροή του νερού, αυτό όμως δεν ικανοποίησε τον παππού, το Βίρα, που έριξε ο ίδιος μερικές πέτρες κι η δουλειά ξαναπέρασε σε μας. Τόσες πολλές πέτρες ρίξαμε που σχηματίστηκε ένας τοίχος εκεί. Επόμενη κίνηση ήταν να ρίχνομε χώμα με τα φτυάρια και τους κουβάδες πάνω στον τοίχο ώστε να παρεμποδίσουμε ακόμη κι ελάχιστο νερό να εισχωρεί στον Κλότσο.

Ήμαστε κατάκοποι όταν τελειώσαμε, αφού κόντευε κιόλας μεσημέρι. «Τώρα» λέει «θα πάρομε το μεσημεριανό λιτό φαγητό μας για ν` αρχίσει η πραγματική δράση». Αμέσως μετά πήρε το φτυάρι του και σαν νέος Ποσειδώνας ανατάραζε τα νερά με ισχυρή ένταση. Οι κινήσεις του φαντάζανε στα μάτια μας ως προσπάθειες υπεράνθρωπου κι εμείς παρακολουθούσαμε με απεριόριστο θαυμασμό. Τότε δίνει αστραπιαία μια δυνατή σπρωξιά με το φτυάρι και ρίχνει έξω στην ακροποταμιά ένα χέλι. «Κρατάτε το εκεί», μας φωνάζει. Μα ποιος τολμούσε να το κρατήσει στο έδαφος αφού το βλέπαμε σαν ένα μεγάλο φίδι. Σπαρταρώντας και χοροπηδώντας έπεσε και πάλι στα νερά.

Μεμιάς ο γέρος μας αναθέτει νέα αποστολή. Πιο πέρα σε μια απότομη χαράδρα ήταν κάτι θάμνοι με μικρούς σκληρούς καρπούς που λέγονται στιρατζιές.
«Θα πάτε με τα μαχαίρια σας να φέρετε ένα καλό φορτί στιρατζιές».
Με πολλή προσπάθεια γυρίσαμε πίσω βαριά φορτωμένοι. Με τις οδηγίες του παππού αρχίσαμε να κοπανούμε τα στιρακόμηλα και να τα ανακατεύουμε στο νερό. Έτσι φλομώναμε το νερό κι έβλεπες ν` ασπρίζει παντού εκτός από τα ρηχά. Πραγματικά μετά από σκληρή δουλειά κι αφού ο Βίρας ανακάτεψε γερά, είδαμε τα χέλια να φτάνουν στην άκρη όπου το νερό ήταν καθαρό. Με το καμάκι τα ψάρευε την ώρα που εμείς παρακολουθούσαμε εντυπωσιασμένοι. Πήραμε δυο μεγάλα χέλια και έντεκα μικρά. Αντίθετα με μας ο παππούς ήταν θυμωμένος με το κράτος που για καταπολέμηση των κουνουπιών χρησιμοποιούσε πολύ δραστικά εντομοκτόνα.
Προφητικά εκείνη τη στιγμή μας είπε:
-Σε μερικά χρόνια κανένα είδος ζωής δε θα υπάρχει στον ποταμό. Όλα θα εξαφανιστούν».
Τότε δε δώσαμε και τόση σημασία στα λόγια του όμως τώρα καταλαβαίνομε πόσο δίκαιο είχε στ` αλήθεια.

 
 

Επισκέψεις ...:::

stat tracker for tumblr

©  Κέδαρες / Kedares