.

.

Οικοσελίδα

Κοινοτικό Συμβούλιο
Σύνδεσμος Αποδήμων
Ιστορική Αναδρομή
Εκδηλώσεις

Ημερολόγιο

.

Αρχαιολογικοί Θησαυροί  |   Εκκλησίες   |   Φωτογραφίες   |   Ανακοινώσεις   |  Επικοινωνία

 

Δύο μαθητικές περιπέτειες
Από το
περιοδικό ''Οι Κέδαρες άλλοτε και σήμερα'' Ιούλιος 2015.
Αχιλλέας Ιωάννου

 

Α. Ήμουνα τότε μαθητής της Δ` τάξης στη Λεμύθου όταν κόντευαν τα Χριστούγεννα. Κάποιοι γονείς - φοβούμενοι μήπως με το κλείσιμο των σχολείων για τις γιορτές, θα ερχόμαστε περπατητοί μέσα στα κρύα του χειμώνα - κανόνισαν λεωφορείο για να μας παραλάβει. Αντί ν’ακολουθήσει το δρόμο από Φοινί προς Λεμύθου, προτίμησε να πάει από Τροοδίτισσα-Τρικουκιά. Ατύχησε όμως γιατί σε κάποιο σημείο μια μεγάλη κατολίσθηση απέκοψε το δρόμο, ενώ παράλληλα άρχισε να πέφτει πυκνό χιόνι. Μόλις σχολάσαμε το απόγευμα, μας περίμενε ένα άλλο λεωφορείο για να μας μεταφέρει στο σημείο της κατολίσθησης.

Φτάσαμε εκεί μα λεωφορείο πουθενά. «Ίσως», είπαν κάποιοι «να προχώρησε πιο πέρα για να βρει κατάλληλο χώρο για επαναστροφή», αφού ο δρόμος στο σημείο εκείνο ήταν πολύ στενός. Το χιόνι ξεπερνούσε το ύψος του ενός ποδιού, γι’αυτό και το περπάτημα αποτελούσε πολύ δύσκολο εγχείρημα. Έπρεπε να σηκώνουμε τα πόδια μας προς τα πάνω για να βγαίνουν από το χιόνι και μετά μπροστά. Σε κάθε βήμα βυθίζονταν και πάλι.

Στο μεταξύ άρχισε να σκοτεινιάζει αλλ’αυτό δε μας εμπόδιζε γιατί το χιόνι έδινε ένα φως ικανοποιητικό για ν’αποφεύγουμε κάθε επικίνδυνο σημείο και να βαδίζομε σωστά. Σε λίγο συνειδητοποιήσαμε πως κανένα μεταφορικό μέσο δε θα βρίσκαμε και η παραπέρα πορεία μας θα ήταν υποχρεωτική πεζοπορία. Με γερή προσπάθεια φτάσαμε επιτέλους στο μοναστήρι της Τοοδίτισσας κατάκοποι και πεινασμένοι. Οι καλόγηροι αρχικά ήταν πολύ επιφυλακτικοί αλλά όταν είδαν πως είχαν να κάμουν με μαθητές άνοιξαν την πύλη του μοναστηριού. Σε λίγο μας πρόσφεραν για φαγητό - ήταν περίοδος νηστείας - παξιμάδι μαύρου κριθαρένιου ψωμιού, ελιές μαύρες και κουνουπίδι ωμό. Κι όμως ήταν από τα πιο νόστιμα, τα πιο εύγευστα φαγητά που δοκιμάσαμε ποτέ. Κοιμηθήκαμε μετά στους κοιτώνες που είχαμε στη διάθεσή μας ύπνο βαθύ και βαρύ.

Την επόμενη μέρα ένας ήλιος λαμπερός φώτιζε και ζέσταινε τα πάντα ενώ το χιόνι άρχισε να λειώνει. Ωστόσο το ολόλευκο, πανέμορφο τοπίο έδινε την εντύπωση της ηρεμίας, της ησυχίας, της γαλήνης. Αφού ευχαριστήσαμε τους φιλόξενους μοναχούς συνεχίσαμε τον ποδαρόδρομο μέχρι τις Πλάτρες και τελικά με όχημα φτάσαμε στις Κέδαρες. Αξέχαστη παραμένει μέχρι σήμερα στη μνήμη μας η περιπέτεια ετούτη.


Β. Καλοκαίρι του 1957. Οι μόνοι τελειόφοιτοι της σχολικής αυτής χρονιάς από χωριά της Ανατολικής όχθης του Διαρίζου ήμαστε ο Κύρος κι εγώ. Από μέρες συμφωνήσαμε πως με το πέρας του τελευταίου μαθήματος των τελικών εξετάσεων θα ξεκινούσαμε πεζοπορία για τα χωριά μας. Το θεωρούσαμε πολύ φυσιολογικό γιατί πολλές φορές παλιότερα είχαμε ακολουθήσει την ίδια πορεία. Έτσι χωρίς καθυστέρηση πήραμε το δρόμο για Τρεις Ελιές - Καμινάρια. Δεν σκεφτήκαμε να φάμε κάτι ή να πάρουμε μαζί μας ό,τι πρόχειρο είχαμε στο σπίτι.

Περάσαμε τα δυο χωριά και μπήκαμε σε μονοπάτι προς την πανέμορφη κοιλάδα του Διαρίζου. Σε λίγο άρχισε να γουργουρίζει η κοιλιά μας και ψάχναμε για να βρούμε κάτι που να τρώγεται. Σ’ένα όμορφο περιβόλι μια γριά πότιζε τα δέντρα και ξεχωρίσαμε μια μηλιά με εμφανισιακά ωραία μήλα. Ζητήσαμε ν’αγοράσομε μερικά αλλ’ η γριά είπε πως δεν ανήκε σ’αυτήν το περιβόλι. Κόψαμε από δυο μήλα και της είπαμε πως όταν ξαναπεράσομε θα πληρώσουμε τον ιδιοκτήτη.

Κάποτε φτάσαμε σ’ένα δίστρατο. Ήμαστε σίγουροι πως θα παίρναμε το ένα απ’τα δυο, αυτό προς τα δεξιά για να φτάσομε στον προορισμό μας. Εμείς αντίθετα επιλέξαμε το άλλο με τη σκέψη πως μπορεί να είναι συντόμι. Ωστόσο, αφού προχωρήσαμε δυο με τρία χιλιόμετρα, καταλήξαμε σε αδιέξοδο μέσα στο δάσος. Ταλαιπωρηθήκαμε αρκετά μέχρι να ξαναβρεθούμε στο δρόμο μας. Άλλοτε προχωρούσαμε δίπλα και παράλληλα με το ποτάμι, άλλοτε βγάζαμε τα παπούτσια και περνούσαμε απ` τη μια στην άλλη πλευρά του ποταμού.

Φτάσαμε κατάκοποι στο πανέμορφο γεφύρι του Τζιελεφού εκεί που είναι πιο στενό και ορμητικό το νερό, γι’αυτό είναι πάντοτε θολό και οι ντόπιοι το λένε «το θολό». Περνώντας στην άλλη πλευρά του ποταμού προς τον Αϊ-Νικόλα, ξαπλώσαμε στο γρασίδι για να ξεκουραστούμε λιγάκι. Τότε δυο Τουρκάλες που είχαν εκεί τις «μάντρες» τους, μας πρόσφεραν φρέσκο, ζεστό ψωμί που μόλις ξεφούρνισαν και ένα χαλλούμι. Πόσο μεγάλη ήταν η ικανοποίηση της πείνας μας με τ’ολόφρεσκο ψωμί και το εύγευστο χαλλούμι! Αφού ευχαριστήσαμε τις γυναίκες για την προσφορά τους γυρίσαμε πίσω στα χωριά μας.

Ήταν κι αυτή μια περιπέτεια που πάντα θα μένει στο νου και την καρδιά μας σαν κάτι εξαιρετικά ξεχωριστό!

 
 

Επισκέψεις ...:::

stat tracker for tumblr

©  Κέδαρες / Kedares