.

.

Οικοσελίδα

Κοινοτικό Συμβούλιο
Σύνδεσμος Αποδήμων
Ιστορική Αναδρομή
Εκδηλώσεις

Ημερολόγιο

.

Αρχαιολογικοί Θησαυροί  |   Εκκλησίες   |   Φωτογραφίες   |   Ανακοινώσεις   |  Επικοινωνία

 
 

Ο ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ ΣΤΙΣ ΚΕΔΑΡΕΣ
Ευριπίδης Ευριπίδου,
20. 6. 2016

Δεν πήγαινα ακόμα Δημοτικό. Θα ήμουν 3-5 χρονών. Επομένως κάπου στις αρχές της δεκαετίας του ’60. Τότε, ερχόταν στο χωριό μας για παραστάσεις Θεάτρου Σκιών, κοινώς Καραγκιόζη, ένας γνωστός καραγκιοζοπαίχτης από την Πάφο, αν δεν κάνω λάθος ο περίφημος Χριστόδουλος Πάφιος, ίσως ο κορυφαίος καραγκιοζοπαίχτης της Κύπρου.

Οι παραστάσεις του δίνονταν στον καφενέ του Φωτή, που σήμερα είναι το Καφενείο των Γυναικών. Έστηνε τα σκηνικά του, δηλαδή το πανί του, αριστερά της εισόδου, το οποίο κάλυπτε ένα μεγάλο μέρος της αρ. πλευράς, κυρίως τη γωνία, σε πλάτος και σε ύψος έφτανε από το πάτωμα σχεδόν μέχρι το ταβάνι. Πίσω από το πανί, υπήρχε ένα μεγάλο τραπέζι – πάγκος, που πάνω ανέβαινε ο καραγκιοζοπαίχτης για να δώσει την παράστασή του. Υπήρχε ακόμα ένα ισχυρό λουξ, που φώτιζε από πίσω τις φιγούρες, ενώ η αίθουσα μπροστά ήταν σκοτεινή (λουξ, γιατί ακόμα δεν υπήρχε δίκτυο ηλεκτρισμού στο χωριό).

Οι παραστάσεις του ήταν, για τα παιδικά μάτια τουλάχιστον, μαγικές. Εκτός από τα συνηθισμένα αστεία κείμενα του καραγκιόζη, ανέβαζε παραστάσεις με θέματα από το 1821, που ήταν τα αγαπημένα μου. Μαζευόταν όλο το χωριό σχεδόν, το καφενείο ήταν ασφυκτικά γεμάτο σε κάθε παράσταση. Τα παιδιά, καθόμασταν προς τα πίσω, πάνω σε ένα σωρό από γεμάτες σακούλες από διάφορα προϊόντα (σακούλες από λινάρι;), ένα είδος αυτοσχέδιου εξώστη, ώστε να έχουμε καλή ορατότητα. Πριν την έναρξη ή στο διάλειμμα της παράστασης, κυκλοφορούσε ανάμεσα στους θεατές ένας δίσκος, όπου πλήρωναν το  αντίτιμο του εισιτηρίου. Αν θυμάμαι καλά ήταν μισό σελίνι.

Κάποιες φορές πήγαινα με τους γονείς μου και τα μεγαλύτερα αδέλφια μου. Όμως, ήθελα να πηγαίνω καθημερινά, κάτι που έκανα παρά τις αντιρρήσεις και τις προειδοποιήσεις του πατέρα μου. Τρύπωνα στο καφενείο και έπιανα θέση. Και όταν ερχόταν η ώρα της πληρωμής, έκανα τον κοιμισμένο αφού δεν είχα χρήματα να πληρώσω. Αλλά ΠΟΤΕ ο Πάφιος δεν με «ξύπνησε» απαιτώντας την πληρωμή του. Το αντίθετο.

Εγώ, μαζί με τον Ρίκο του Παύλου, ένα χρόνο μεγαλύτερο από μένα, είχαμε δείξει ιδιαίτερο ενδιαφέρον και για την ΠΙΣΩ πλευρά του πανιού – οθόνης. Πηγαίναμε από νωρίς και παρακολουθούσαμε τις ετοιμασίες, κάνοντας μικροθελήματα στον Πάφιο, αλλά και βομβαρδίζοντάς τον με ατελείωτες ερωτήσεις. Ώσπου, κάποια φορά έγινε το θαύμα. Ο Πάφιος, τελειώνοντας τις παραστάσεις και ετοιμαζόμενος να φύγει από το χωριό, μας χάρισε, εμένα και του Ρίκου, μια φιγούρα ενός φουστανελά πολεμιστή του 1821! Ήταν πιο ψηλή από μας τότε! Αφού την καμαρώσαμε και τη δείξαμε σε όλους, αποφασίσαμε να τη μελετήσουμε ενδελεχώς για να καταλάβουμε επιτέλους, πως ήταν φτιαγμένη!

Οι φιγούρες ήταν ζωγραφισμένες σε χοντρό χαρτόνι. Ακολούθως, με κοπίδι, κοβόταν το χαρτόνι, αφήνοντας μόνο ένα περίγραμμα εξωτερικό, αλλά και περίγραμμα σε ενδιάμεσα σημεία, ώστε να δημιουργείται ένας «σκελετός» πάνω στον οποίο κολλούσε διαφανές σχετικά χαρτί (τύπου ασπρόκολλας) το οποίο και χρωμάτιζε. Έτσι το φως από πίσω, διαπερνούσε το χαρτί και εμφάνιζε έγχρωμη τη φιγούρα στην οθόνη.

Εμείς, αφαιρέσαμε το χαρτί για να δούμε τι κρύβεται από κάτω! Έτσι καταστρέψαμε τη φιγούρα, αλλά ικανοποιήσαμε την περιέργειά μας (κάνοντας το πρώτο μας βήμα στον τομέα της επιστημονικής έρευνας!)

Κάπως έτσι, τελείωσε η πρώτη σχέση μου με το Θέατρο Σκιών. Μέχρι, που λίγα χρόνια μετά, οι παραστάσεις του Πάφιου, αντικαταστάθηκαν από τις υπαίθριες προβολές κινηματογράφου, που γίνονταν είτε στην πλατεία, είτε στον καφενέ του Φωτή.

 
 

Επισκέψεις ...:::

stat tracker for tumblr

©  Κέδαρες / Kedares