.

.

Οικοσελίδα

Κοινοτικό Συμβούλιο
Σύνδεσμος Αποδήμων
Ιστορική Αναδρομή
Εκδηλώσεις

Ημερολόγιο

.

Αρχαιολογικοί Θησαυροί  |   Εκκλησίες   |   Φωτογραφίες   |   Ανακοινώσεις   |  Επικοινωνία

 
 

ΣΤΟΝ ΜΑΓΙΚΟ ΚΟΣΜΟ ΤΗΣ ΣΟΚΟΛΑΤΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΑΓΩΤΟΥ
Ευριπίδης Ευριπίδου, 12. 6. 2016

Τα πρώτα γλυκά που γνώρισα στη ζωή μου, ήταν τα γλυκά κουταλιού και τα λουκούμια.

Η μάνα μου έφτιαχνε φλούδα νεράντζι και καρυδάκι. Γλυκά για να τρατάρει τους ξένους. Το καρυδάκι ήταν απαγορευμένο για μένα, το νεράντζι ημιαπαγορευμένο, που σημαίνει ότι ενίοτε μου επέτρεπε να τρώω και κανένα. Τα λουκούμια, ήταν το έπαθλο της πάστρας και συχνά ο πατέρας μου έφερνε στο σπίτι. Συχνά, επίσης, έπαιρνα από το καφενείο του Σταύρου, το κουτί των λουκουμιών, όταν αυτά τελείωναν, με τη ζάχαρη άχνη που έμενε μέσα και την έτρωγα. Κάτι που έκαναν και τα άλλα παιδιά της ηλικίας μου.

Σε αυτή την έλλειψη γλυκών, έκανε την εισβολή της η περίφημη τρίγωνη σοκοφρέτα. Δεν θυμάμαι αν την είχε και ο Παχούμιος, αλλά εγώ την έχω συνδέσει στη μνήμη μου με το Συνεργατικό Παντοπωλείο, τον Χρύσανθο και τη Βέρα. Ούτε πως τη δοκίμασα για πρώτη φορά θυμάμαι. Θυμάμαι, όμως, την απίστευτη γευστική ικανοποίηση που ένιωσα, που δεν είχε προηγούμενο και την ακόρεστη επιθυμία για να την ξαναγευτώ.

Τότε, μέσα της δεκαετίας του ’60, το χωριό ήταν γενικά φτωχό και τα παιδιά του Δημοτικού δεν είχαμε χρήματα για κατανάλωση. Δεν υπήρχε περίπτωση να ζητήσω από τον πατέρα μου τα τρία γρόσια που κόστιζε η σοκοφρέτα. Οπότε, έπρεπε να βρω (να βρούμε χρήματα γιατί στην ίδια θέση ήταν τα περισσότερα παιδιά της ηλικίας μου). Έτσι, καθημερινά γυρίζαμε στις περιοχές που πετούσαν τα σκουπίδια (αυτοσχέδιες χωματερές), όπως ήταν το αρκάτζι που υπάρχει λίγο πριν φτάσεις στο Σχολείο, που περνά από το σπίτι του Σταυρή του Πατζιά και στον Κοτσίρπεη, απέναντι περίπου από το σπίτι μου και λίγο πριν από το μεγάλο χωράφι του Ευτύουλου (Ευθύβουλου) και μαζεύαμε μπουκάλια μπύρας ΚΕΟ και μπουκαλάκια μπογιάς παπουτσιών (Στέμμα ή άλλη μάρκα, δεν θυμάμαι). Τα μπουκάλια αυτά, τα αγόραζε το Παντοπωλείο (ανακύκλωση μπουκαλιών δεν υπήρχε τότε, μάλλον επαναχρησιμοποιούνταν τα ίδια, στο πλαίσιο μιας εξοικονόμησης πόρων). Δεν θυμάμαι  με βεβαιότητα την αξία των μπουκαλιών, νομίζω ότι το μπουκάλι μπύρας έκανε ένα γρόσι και τα μπουκαλάκι μπογιάς μισό, χωρίς να είμαι βέβαιος. Το σίγουρο είναι ότι όταν μαζεύαμε τα τρία μπουκάλια μπύρας ή τα έξι παπουτσιών, τρέχαμε με λαχτάρα στο Παντοπωλείο για την ανταλλαγή και την επιθυμητή τρίγωνη σοκοφρέτα. Ο Χρύσανθος και η Βέρα, χαμογελούσαν όταν μας έβλεπαν φορτωμένους μπουκάλια γιατί ήξεραν τι θα ζητούσαμε. Ευτυχώς, ποτέ δεν έλειπε η σοκοφρέτα από το ράφι, γιατί θα ήταν για μας τεράστια απογοήτευση.

Η πρώτη γνωριμία με τα παγωτά είχε έντονο τοπικό χρώμα. Πριν φτάσουν τα τυποποιημένα Regis στο χωριό, υπήρξαν τα επί τόπου παρασκευασμένα! Δεν γνωρίζω, δεν το έχω ερευνήσει, αν ήταν μια ευρεσιτεχνία των Κεδάρων ή μια ευρύτερα χρησιμοποιούμενη πρακτική. Ο Σταύρος και ίσως ο Φωτής (δεν είμαι βέβαιος για τον δεύτερο, γιατί ο πατέρας μου πήγαινε στου Σταύρου, το ίδιο κι εγώ μικρός), έβαζε στις παγοκυψέλες, αντί νερό, συμπυκνωμένη πορτοκαλάδα, λεμονάδα ή τριαντάφυλλο (αφού πρώτα τα αραίωνε), με μία οδοντογλυφίδα στο κέντρο και όταν αυτά πάγωναν, ήταν έτοιμα παγωτά – γρανίτες. Ένα γρόσι το ένα! Εξαίρεση, το «παγάκι» πολυτελείας που έκανε 2 γρόσια και ήταν παρασκευασμένο από σακχαρούχο γάλα με κακάο!!

Τα παγωτά γίνονταν ανάρπαστα από μικρούς και μεγάλους. Μέχρι που μια μέρα έφτασε στο χωριό ο πρώτος παγωτατζής ή παγωτάρης, όπως τον λέγαμε, με τα παγωτά Regis. Ο πύραυλος με τη σοκολάτα απέξω, έβαλε τέλος στην τοπική «βιοτεχνία παγωτών», έγινε αντικείμενο επιθυμίας και για την απόκτησή του, ακολουθήθηκε η ίδια διαδικασία με τη σοκοφρέτα, αλλά τότε υπήρξε και μια άλλη πηγή εσόδων, τα ποβάκλια. Αυτή όμως είναι μια άλλη ιστορία.

 
 

Επισκέψεις ...:::

stat tracker for tumblr

©  Κέδαρες / Kedares