.

.

Οικοσελίδα

Κοινοτικό Συμβούλιο
Σύνδεσμος Αποδήμων
Ιστορική Αναδρομή
Εκδηλώσεις

Ημερολόγιο

.

Αρχαιολογικοί Θησαυροί  |   Εκκλησίες   |   Φωτογραφίες   |   Ανακοινώσεις   |  Επικοινωνία

 
 

ΟΙ ΖΩΝΕΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ
Ευριπίδης Ευριπίδου, 10. 6. 2016

Το καφενείο του Κακουτή, εκτός από το κυρίως οίκημα,  είχε και ένα κιόσκι στην άλλη πλευρά του δρόμου, που το χώριζε από το καφενείο του Σταύρου ένα μικρό δρομάκι, το οποίο  οδηγούσε σε ένα σπίτι, που ανήκε στον Ευτύουλο (Ευθύβουλο). Το κιόσκι αυτό, είχε πάτωμα από μπετόν και σκιαζόταν από 1-2 δέντρα και μια αυτοσχέδια καλαμοσκεπή. Τις πρωινές ώρες του καλοκαιριού, ήταν το πιο δροσερό μέρος που υπήρχε στα καφενεία και γι’ αυτό  μάζευε αρκετούς χωριανούς.

Ένα καλοκαιρινό πρωινό, είμαστε στο κιόσκι μερικά παιδιά του Δημοτικού, μερικοί ενήλικες και η γυναίκα του Κακουτή, η Νιοφυτού, εκτελούσε χρέη καφετζή.

Κάποια στιγμή, ακούγεται ένα αυτοκίνητο να πλησιάζει, κάτι όχι πολύ συνηθισμένο τη δεκαετία του ’60, και σε λίγο περνά από μπροστά μας ένα μεγάλο στρατιωτικό τζιπ με στρατιώτες του ΟΗΕ. Οι στρατιώτες μας χαιρέτισαν και απομακρύνθηκαν χωρίς να σταματήσουν. Φορούσαν ζώνες ασφαλείας όλοι. Οι ζώνες ασφαλείας στα αυτοκίνητα, δεν ήταν ακόμα ευρέως διαδεδομένες. Πρώτη φορά μπήκαν στον στάνταρ εξοπλισμό των αυτοκινήτων από τη Volvo, το 1959, μόλις λίγα χρόνια πριν δηλαδή και υποχρεωτικές έγιναν σταδιακά στην Ευρώπη, από το 1973 και μετά. Επομένως, ήταν άγνωστη η ταυτότητα και η χρήση τους στους περισσότερους.

Άρχισε, λοιπόν, μια συζήτηση για το τι ήταν αυτό που οι στρατιώτες είχαν στο στήθος τους. Κάποιοι έλεγαν ότι ήταν ιμάντες όπλων,  άλλοι σακίδια, άλλοι ότι ήταν για την ασφάλεια των επιβατών. Και τότε, η Νιοφυτού, παρεμβαίνει για πρώτη φορά στη συζήτηση και λέει με τρόπο κατηγορηματικό:

-Εν πελλάρες που λαλείτε ούλλοι σας. Έτω, εν κατάδικοι τζαι αλλάσσουν τους στρατόπεδο συγκέντρωσης.

Άφωνοι εμείς.  

 
 

Επισκέψεις ...:::

stat tracker for tumblr

©  Κέδαρες / Kedares