.

.

Οικοσελίδα

Κοινοτικό Συμβούλιο
Σύνδεσμος Αποδήμων
Ιστορική Αναδρομή
Εκδηλώσεις

Ημερολόγιο

.

Αρχαιολογικοί Θησαυροί  |   Εκκλησίες   |   Φωτογραφίες   |   Ανακοινώσεις   |  Επικοινωνία

 
 

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ ΚΑΙ Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΤΗΛΕΘΕΑΣΗΣ
Ευριπίδης Ευριπίδου, 28. 6. 2016

Η τηλεόραση στην Κύπρο εισήχθη το 1957 και μετά την Ανεξαρτησία, άρχισε να αναπτύσσεται  με ταχείς ρυθμούς. Οι Κέδαρες, όμως, δεν είχαν ακόμα ηλεκτροδότηση, κάτι που έγινε μόλις τον Οκτώβριο του 1967.

Από την επόμενη χρονιά, άρχισαν οι προσπάθειες από τα καφενεία του χωριού, για να εγκαταστήσουν τηλεόραση. Προσπάθειες, όμως, που δεν απέδωσαν, γιατί ήταν σχεδόν αδύνατη η λήψη τηλεοπτικού σήματος. Προσπάθησε ο Σταύρος, ο Φωτής, ο Κακουτής, ο Αργύρης, ο Θεόφιλος, ο Πετρίδης. Τίποτα, το σήμα ήταν άθλιο, οθόνη όλο χιόνι, τόσο που δεν μπορούσες να διακρίνεις τίποτα. Προσπάθησαν και κάποιοι στα σπίτια τους. Τίποτα κι εκεί.

Εμείς, παιδιά στις τελευταίες τάξεις του Δημοτικού, παρακολουθήσαμε όλες τις προσπάθειες από κοντά, με τεράστια αγωνία, επιθυμώντας όσο τίποτα άλλο, να δούμε το μαγικό κουτί να εκπέμπει καθαρή εικόνα.

Τελικά, μετά από πολύμηνες προσπάθειες, εγκαταστάθηκε η πρώτη τηλεόραση στο καφενείο του Πετρίδη. Δεν είχε καθαρό σήμα, είχε αρκετό χιόνι, αλλά από το τίποτα, κάτι ήταν.

Κάθε μέρα, από νωρίς, πιάναμε στασίδι, όλη η πιτσιρικαρία του χωριού. Bonanza, The High Chaparral, Daktari, Skippy, Lassie, The Big Valley, The Man From U.N.C.L.E., Columbo, Mannix, Hawaii Five O, The Lucy Show, The Avengers ήταν μερικές από τις ξένες σειρές που μας γοήτευσαν και μας κράτησαν συντροφιά για καιρό.

Όμως, οι ξένες σειρές, αφορούσαν κυρίως τη νεολαία του χωριού. Οι μεγαλύτεροι δεν τα έβλεπαν. Έτσι, οι περισσότερες μέρες, ανήκαν σε μας και οι μεγάλοι, κυρίως οι τακτικοί θαμώνες, έβλεπαν μόνο τις ειδήσεις.  Υπήρχαν όμως και κάποιες μέρες, που τα παιδιά δεν μπορούσαμε να βρούμε θέση στο καφενείο, γιατί τις καταλάμβαναν όλες, ακόμα και τις επιπρόσθετες που τοποθετούνταν,  άντρες και γυναίκες που πλημμύριζαν το καφενείο. Αυτό συνέβαινε κάθε δεύτερη Τρίτη, οπότε υπήρχε ελληνική ταινία και μία Παρασκευή τον μήνα, που υπήρχε τούρκικη ταινία. Αδυναμία, φυσικά, ήταν τα δράματα. Ξανθόπουλος, Μάρθα Βούρτση και ξερό ψωμί. Όσο και να ακούγεται περίεργο, οι τούρκικες ταινίες, είχαν μεγάλη πέραση, ίσως μεγαλύτερη και από τις ελληνικές, γιατί ήταν πολύ πιο μελοδραματικές. Αν αυτό μπορεί να το πιστέψει κανείς. Και όμως. Όλα αυτά βέβαια, μέχρι το 1971, οπότε ήρθαν τα πάνω κάτω. Ένα ελληνικό σήριαλ της ΥΕΝΕΔ άλλαξε τις τηλεοπτικές συνήθειες. Ήταν ο Άγνωστος Πόλεμος.

Όταν, λοιπόν, έφταναν  οι μέρες των ελληνικών και τούρκικων ταινιών, εμείς είμαστε όλο θυμό, γιατί χάναμε τις «θέσεις διαρκείας» που είχαμε και ουσιαστικά εκδιωκόμαστε από το καφενείο. Έτσι, αποφασίσαμε να αντιδράσουμε. Το κάναμε δύο φορές, ακούσαμε τα εξ αμάξης και οπισθοχωρήσαμε, αποδεχόμενοι ότι οι μέρες αυτές ανήκαν στους μεγάλους.

Η πρώτη μας αντίδραση, ήταν να ανάψουμε καυτές πιπεριές και να τις βάλουμε κάτω από τις πόρτες. Προσδοκούσαμε, λόγω της έντονης μυρωδιάς, να αποχωρήσουν οι μεγάλοι και να καταλάβουμε εμείς τις θέσεις τους. Κάτι που φυσικά δεν έγινε. Όταν άρχισαν να μυρίζουν, σηκώθηκαν, άνοιξαν τις πόρτες για να μπει αέρας και ανακάλυψαν την αιτία του κακού. Τις πέταξαν και επανήλθαν στις θέσεις τους.

Η δεύτερη, ήταν πιο αποτελεσματική στο να προκαλέσει αναστάτωση, αλλά το τέλος ήταν ίδιο. Ανεβήκαμε στα κεραμίδια του σχολείου και μαζέψαμε σπουργίτια από τις φωλιές. Το κάναμε σούρουπο και μπορέσαμε να πιάσουμε και μεγάλα σπουργίτια. Τα πήραμε και τα αμολήσαμε μέσα στο καφενείο την ώρα που περίμεναν να δουν ταινία. Έγινε το έλα να δεις. Πεταχτήκαν όρθιοι, άλλοι προσπάθησαν να τα χτυπήσουν, άλλοι άνοιξαν και βγήκαν έξω, οχλοβοή, χαμός. Αλλά, δεν κράτησε πολύ. Τα σπουργίτια πέταξαν εκτός και απομακρύνθηκαν και η τάξη επανήλθε μετά λίγη ώρα.

Η δεύτερη ήττα ήταν και η τελευταία. Καταλάβαμε ότι χάσαμε τη μάχη και αποφασίσαμε να αρκεστούμε στις «θέσεις διαρκείας» για τις υπόλοιπες μέρες, γιατί είχαμε προειδοποιηθεί, ότι σε περίπτωση επανάληψης «επιχείρησης σαμποτάζ», θα χάναμε αυτό το προνόμιο. Και όπως κάθε σοφός στρατηγός, προτιμήσαμε να υποχωρήσουμε σε ένα μέτωπο, για να διατηρήσουμε τις θέσεις μας στα υπόλοιπα.

 
 

Επισκέψεις ...:::

stat tracker for tumblr

©  Κέδαρες / Kedares