.

.

Οικοσελίδα

Κοινοτικό Συμβούλιο
Σύνδεσμος Αποδήμων
Ιστορική Αναδρομή
Εκδηλώσεις

Ημερολόγιο

.

Αρχαιολογικοί Θησαυροί  |   Εκκλησίες   |   Φωτογραφίες   |   Ανακοινώσεις   |  Επικοινωνία

 
 

Ο ΟΣΜΑΝΗΣ ΣΤΟ ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ
Του Ευριπίδη Ευριπίδου


1963-64. Πρώτη Δημοτικού. Λίγους μήνες πριν, είχε προηγηθεί η περίφημη εκστρατεία μας στη Γεροβάσα. Στόχος, η εκτέλεση όσων περισσότερων Τούρκων θα συναντούσαμε στον δρόμο μας. Η αποτυχία της εκστρατείας, που τελείωσε άδοξα και αναίμακτα, οδήγησε σε έντονες αντιδράσεις των μεγάλων δυνάμεων του χωριού, κάτι που μας ανάγκασε να λουφάξουμε προσωρινά. Το αίμα μας , όμως, έβραζε και η ψυχή μας ζητούσε εκδίκηση για όσα ακούγαμε ότι οι Τούρκοι είχαν κάνει στην Κύπρο, αν και οι χρονολογίες και τα γεγονότα ήταν θολά στο μυαλό μας.


Έτσι, έφτασε η μέρα που τα κρίματα και τις αδικίες των Τούρκων, θα πλήρωνε ο μοναδικός Τούρκος (Τούρκος και Τουρκοκύπριος για μας ήταν ακριβώς το ίδιο) που είχε απομείνει στις Κέδαρες: ο Οσμάνης.
Η συζήτηση και οργάνωση της επιχείρησης ξεκίνησε από το πρωί στο Σχολείο. Θα προμηθευόμαστε ένα τσεκούρι, με το οποίο θα σπάζαμε την καγκελόπορτα και την πόρτα του Οσμάνη, σε περίπτωση που δεν μας άνοιγε και κλειδωνόταν μέσα (ήταν αυτονόητο ότι θα τον τρομάζαμε) και ακολούθως θα εκτελούσαμε και τον ίδιο.


Τελείωσε το Σχολείο, πήγαμε σπίτια μας, φάγαμε και μετά μαζευτήκαμε στην πλατεία του χωριού. Ήμουν εγώ, ο Νίκος Μαρκαντώνης, ο Μπόλης, ο Λώρης, και άλλα παιδιά πιο μικρά που δεν πήγαιναν Σχολείο. Ο Νίκος, ανέλαβε να φέρει την κουνιά (τσεκούρι) από το σπίτι. Καθυστέρησε όμως, και ανυπόμονος να πράξω το καθήκον μου (!), είπα στους άλλους να τον περιμένουν κι εγώ θα παραμόνευα μπροστά στο σπίτι του Οσμάνη, εμποδίζοντάς τον να το σκάσει.
Όπως έμαθα αργότερα, ο Νίκος πήγε σπίτι, πήρε την κουνιά, αλλά έπεσε πάνω στον πατέρα του τον Λούη, ο οποίος, όταν έμαθε τον προορισμό της, του την πήρε και τον εμπόδισε να φύγει από το σπίτι. Τα άλλα παιδιά, περίμεναν αρκετή ώρα, μέχρι που πήγε ο Λούης στο καφενείο και τους είπε να πάνε σπίτια τους, όπως και έγινε.


Εγώ, μπροστά στο σπίτι του Οσμάνη, δεν έβλεπα καμιά κίνηση από μέσα, αλλά ούτε τους άλλους να έρχονται. Οπότε, αποφάσισα να δράσω μόνος μου. Άρχισα να πετώ πέτρες στην πόρτα του Οσμάνη και να τον φωνάζω να βγει έξω. Ο Οσμάνης δεν εμφανίστηκε, αλλά εμφανίστηκε ο Λεωνίδας ο Ράφτης, ο οποίος έμενε ακριβώς απέναντι από τον Οσμάνη και ακούγοντάς με να τον φωνάζω, βγήκε να δει τι θέλω. Σκέφτηκε, όπως έμαθα μετά, ότι θα με έστειλε ο πατέρας μου για να παραγγείλω κανένα κουνέλι, γιατί ο Οσμάνης ήταν ο προμηθευτής κουνελιών του χωριού. Βγήκε έξω λοιπόν, και με ρώτησε τι θέλω τον Οσμάνη.
-Να τον σκοτώσω! Απάντησα ορθά κοφτά.


Ο Λεωνίδας αιφνιδιάστηκε, αλλά κατάφερε να χαμογελάσει και να με πληροφορήσει ότι ο Οσμάνης δεν ήταν σπίτι, αλλά στη «φάρμα» του, που ήταν αρκετά έξω από το χωριό.


-Πήγαινε σπίτι σου, μου είπε, μην περιμένεις άδικα, γιατί θα αργήσει. Θα του πω εγώ ότι τον ζήτησες. Χωρίς φυσικά να αναφέρει τίποτα για τον λόγο της επισκεψής μου.


Επέστρεψα στην πλατεία, όπου δεν υπήρχε κανένα παιδί, συνάντησα τα χαμόγελα των μεγάλων, ο Σταύρος με πληροφόρησε ότι ο Λούης σταμάτησε τον γιο του και έδιωξε τα άλλα παιδιά και μου είπε να πάω σπίτι και να ξεχάσω τον Οσμάνη, μιας και ήταν καλός άνθρωπος και δεν έφταιγε για τις πράξεις των Τούρκων.


Έτσι έληξε άδοξα και η δεύτερη μεγάλη επιχείρηση για την εξόντωση των Τούρκων. Αν ο Οσμάνης ήταν στο σπίτι του, ίσως να είχε αλλάξει ο ρους της Ιστορίας της Κύπρου !!!
 

 
 

Επισκέψεις ...:::

stat tracker for tumblr

©  Κέδαρες / Kedares