photo gallery

.

.

Οικοσελίδα

Κοινοτικό Συμβούλιο
Σύνδεσμος Αποδήμων
Ιστορική Αναδρομή
Εκδηλώσεις

Ημερολόγιο

.

Αρχαιολογικοί Θησαυροί  |   Εκκλησίες   |   Φωτογραφίες   |   Ανακοινώσεις   |  Επικοινωνία

       

Κέδαρες - Παραδώσεις και ασχολίες

       

ΑΣΧΟΛΙΕΣ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ

Το χωριό άλλοτε έσφυζε από ζωή. Υπήρχαν άφθονα νερά στη περιοχή. Τέσσερεις μεγάλες βρύσες έτρεχαν ασταμάτητα, χειμώνα καλοκαίρι, με αποτέλεσμα οι κάτοικοι να ασχολούνται με τη γεωργία. Δυο απ` αυτές τις βρύσες ήταν στο κέντρο του χωριού και σώζονται μέχρι και σήμερα.
 

Εκτός από τα πολλά μποστάνια, φύτευαν επίσης βαμβάκι, καπνά, πατάτες, όσπρια κι έσπερναν όλων των ειδών τα σιτηρά. Τα πολλά αλώνια που υπάρχουν στο χωριό μας κάνουν να συμπεραίνουμε πως η παραγωγή των σιτηρών ήταν πολύ μεγάλη. Κύρια όμως ασχολία των κατοίκων ήταν η αμπελουργία και λιγότερο η κτηνοτροφία. Τα περισσότερα σταφύλια γίνονταν σταφίδες, έβγαζαν όμως και κρασί και ζιβανία. Σε πολλά σπίτια υπάρχουν ακόμη πιθάρια που χρησιμοποιούνταν για τη κατασκευή του κρασιού και μεγάλες στέρνες που χρησιμοποιούνταν για τον ίδιο σκοπό. Τα καζάνια ήταν απαραίτητα για την παραγωγή της ζιβανίας.
 

Εκτός από τ` αμπέλια, καλλιεργούσαν αμυγδαλιές, καρυδιές, ελιές και αρκετά οπωροφόρα δέντρα, όπως κυδωνιές, αχλαδιές, χρυσομηλιές και μαραπελιές. Οι συκιές και οι μουριές αφθονούσαν στο χωριό και τα φρούτα τους ήταν διαθέσιμα για όλους τους κατοίκους.
 

Η κάθε οικογένεια έβγαζε το δικό της αγνό λάδι και για τη συγκομιδή του  χρησιμοποιούσαν τις μεγάλες στρογγυλές μυλόπετρες.
 

Παράλληλα με τις ασχολίες αυτές, είχαν εμφανιστεί στο χωριό κι άλλα επαγγέλματα, όπως του κτίστη, του κουρέα, του μαραγκού, του σκαρπάρη, του βιολάρη, του λαγουτάρη καθώς και του πελεκάνου.
 

Κοντά στο ποτάμι, που τον χειμώνα κατέβαινε ορμητικά, υπήρχαν αλευρόμυλοι που εργάζονταν ασταμάτητα, όλες τις εποχές του χρόνου. Σήμερα ο Διαρίζος ξηράθηκε αφού το νερό του αποθηκεύεται στον υδατοφράκτη της Αρμίνου, απ` όπου μέσω του νοτίου αγωγού διοχετεύεται στα Κοκκινοχώρια.

 

ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΑΛΛΟΤΕ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ

Το χωριό άκμαζε μεταξύ 1900 - 1955, οπότε και οι κάτοικοί του έφταναν τους 600. Το ασύμφορο όμως της αμπελοκαλλιέργειας, η αστυφιλία, η μεγάλη έλλειψε εργατικών χεριών, η παρατεταμένη ανομβρία, οι πυρκαγιές που έπληξαν το χωριό, η μεγάλη απόσταση από τις πόλεις, καθώς και το χωλαίνον οδικό δίχτυο, ώθησε τους κατοίκους να εγκαταλείψουν το χωριό.
 

Σήμερα το χωριό έχει αλλάξει πολύ. Λόγω της παρατεταμένης ανομβρίας, οι βρύσες στέρεψαν, τα μποστάνια ξηράθηκαν, τ` αμπέλια εκριζώθηκαν και οι κάτοικοι του χωριού σκορπίστηκαν στις διάφορες πόλεις.
 

Πλαγιές και πεδιάδες που άλλοτε ήταν κατάφυτες από  αμπέλια και αμυγδαλιές σήμερα είναι γεμάτες με θάμνους, λατζιές, τρεμυθιές, ξισταρκιές, βαλανιδιές και άλλα.

 

ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ

Οι γυναίκες του χωριού φημίζονται για την καθαριότητα και την φιλοξενία τους. Είναι εργατικές, δραστήριες, άξιες και ικανές να φτιάχνουν εύγευστα παραδοσιακά εδέσματα. Ο παλουζές και ο σουτζιούκος, το έψιμα και τα ρετσιέλια, τα ξεροτίγανα και τα κατιμέρια, τα κουλουρούδκια με το έψιμα, τα αρκατένα, οι φλαούνες, καθώς και το ρέσι είναι πάντοτε ευπρόσδεχτα από τους επισκέπτες.   

 

ΠΡΟΛΗΨΕΙΣ ΚΑΙ ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΟΝΙΕΣ

Προς τα νότια του χωριού, μέσα στα χωράφια, βρίσκεται μια μεγάλη πέτρα η οποία ονομάζεται “Τρυπημένη”. Αυτή η πέτρα έχει μια στενόμακρη τρύπα, μέσα από την οποία θα μπορούσε να περάσει ένας ισχνός άνθρωπος. Τα παλιά χρόνια οι άνθρωποι πίστευαν πως η “Τρυπημένη” είχε θεραπευτικές ιδιότητες, για αυτό  όταν κάποιος ήταν άρρωστος, οι συγγενείς του φρόντιζαν να περάσουν τα ρούχα του δια μέσου της τρύπας εκείνης και ήταν σίγουροι πως με αυτό τον τρόπο ο άρρωστος θα θεραπευόταν.

 

ΔΙΑΦΟΡΑ ΗΘΗ ΚΑΙ ΕΘΙΜΑ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ

Οι γάμοι του χωριού διαρκούσαν τέσσερεις μέρες, από το Σάββατο μέχρι και την Τρίτη και είχαν πλούσιο φαγητό για όλους τους παρευρισκομένους, καθώς και άφθονο σπιτικό κρασί και ζιβανία, πράγμα που απαιτούσε πολλά έξοδα. Υπήρχε όμως ένα πολύ καλό και σπάνιο έθιμο που βοηθούσε κι ανακούφιζε τους γονείς του ζευγαριού, σε μεγάλο βαθμό. 
 

Την Παρασκευή και το Σάββατο πριν από το γάμο, όλοι οι χωριανοί έστελναν “κανίσιη” στο σπίτι που θα γίνονταν τα τραπέζια. Έβαζαν δηλαδή σ' ένα καλάθι ό, τι μπορούσε και ό, τι διέθετε ο καθένας, π.χ. ρύζι, πατάτες, διάφορα λαχανικά και πολλές φορές μια - δυο οκάδες  κρέας καθώς κρασί και ζiβανία. Όλα αυτά χρησιμοποιούνταν για τα φαγητά που θα έφτιαχναν για τον κόσμο.
 

Τη Δευτέρα του γάμου όλες οι κουμπάρες και οι φίλες του ζευγαριού, έπρεπε να φτιάξουν από ένα γλυκό, όπως κατιμέρια, δάχτυλα, ξεροτίγανα, παχιές πίττες κ. α. για να φάει το νεαρό ζευγάρι ώστε να γλυκαθεί και να `χει ήρεμη και μονιασμένη ζωή. Την Τρίτη που το γλέντι θα έφτανε στο τέλος του, όσοι συμμετείχαν έπρεπε να προσφέρουν και από μια καλοθρεμμένη κότα.

 

 

       
       
       
       
       
       
       
       
       
       
Οι φούρνοι στις αυλές Παλαιό τρακτέρ   Το ξέραμα των αμπελόφυλλων
       
      Φωτογραφία: Marcel Grandy
       
    Τύλιγμα των κουπεπιών Αγροτικές εργασίες
       
Μάζεμα σταφίδας:
Πρώην κοινοτάρχης Κεδάρων Ευριπίδης Δημητρίου μαζί με την γυναίκα του Ρεβέκκα και την αδελφή της Στέλλα Χριστοδούλου
Το άπλωμα της σταφίδας Το καθάρισμα των σταφίδων.
Από το περιοδικό ''SUNJECT'' Ιανουάριος 1985
Καθάρισμα της σταφίδας
Δεκέμβριος 1981
       
Καθάρισμα της σταφίδας
Οκτώβριος 1988
Καθάρισμα της σταφίδας Καθάρισμα της σταφίδας Καθάρισμα της σταφίδας
       
Καθάρισμα της σταφίδας Στο ταχυδρομείο - 1973
Φωτογραφία: Marcel Grandy
Κυριακή του Πάσχα
στον Άγιο Αντώνη
Φωτογραφία: Marcel Grandy
Η λαμπρατζιά το Πάσχα
       
Το ξέραμα των αμυγδάλων
για την παλουζέ
     
       
  Το ξέραμα των αμυγδάλων
για την παλουζέ
Όταν το μυστήριο του γάμου τέλειωνε και έβγαιναν όλοι στην αυλή, ο πατέρας της νύφης είχε κρασί στο κολοκύθι που ήταν στολισμένο με το κουλούρι και κερνούσε τον κόσμο.
       
Γυναίκες του χωριού μεταφέρουν
το ρέσι
Απογευματινή ξεκούραση στο καφενείο του Μιχάλη και Κυριάκου Στυλιανού. Απογευματινή ξεκούραση Πριν από το γάμο
14 Ιανουαρίου 1979
       
 
Αγαθοκλής Αγαθοκλής    
       
       

Επισκέψεις ...:::

stat tracker for tumblr

©  Κέδαρες / Kedares